صنایع دستی و سفالی یکی از قدیمی ترین و پر پیشینه ترین فعالیتهای بشری است که بازتاب ذوق و سلیقه و سنن ٬ آداب و رسوم و اعتقادات هر منطقه بوده و از پیشینیان به ما ارث رسیده و مهارت ٬ ذوق و بینش نیاکان ما در آن نهفته است .
در هر ناحیه از این کشور محصولاتی را به شکل و ذوق هنری هر خانه وار دیده می شود ٬ این خلاقیت فکری صنایعی هستند که دست ساز محسوب می شوند و دست در ساخت آنها دخیل است و در واقع صنایع دستی و سفالی را می توان هنر عموم نام گذاری کرد . هنری که در تمام ادوار و قرون به حرکت خود ادامه داده است این صنایع نشانی از غنای فکر و اندیشه مردمی دارد که سازنده این همه هنر می باشد .
به طور کلی صنایع دستی در میناب به دو گروه می توان تقسیم کرد :
۱. صنـایع دستی سفـالی
سفالگری در میناب به ویژه در روستاهای حکمی و شهوار سابقهای طولانی دارد . در گذشته در این شهر سفالگری رونق خوبی داشت اما به دلیل عدم وجود بازار فروش و کاربردی نبودن این محصولات سفالی در زندگی مدرن این صنعت قدیمی پر رونق بودن خود را از دست داد . صنایع دستی کشور، تاریخ و تمدن بشری را مدیون هنر سفالگری می داند . امروزه سفال تنها سند تاریخی است که می توانیم از روی آن به پیشینه تاریخی تمامی ملت ها پی ببریم.
اما مهمترین صنایع دستی سفالی میناب .. جهله ٬ کوار ٬ گراشی ٬ کربه ٬ برنگ ٬ گدوک ٬ قلیان ٬ سر قلیان ٬ و شتر گلی را می توان نام برد .
کوزه گری در روستای حکمی میناب
۲. صنـایع نخیـلاتی
با وجود بودن نخل های فراوان در میناب ٬ در گذشته از لوازم منزل از صنایع نخیلاتی درست می شد . از شاخه های درخت نخل برای بافتن پوشش و نگهداری سقف منازل سنتی استفاده می کردند که به گویش محلی سوند معروف بود .. و از برگ آن برای زیر انداز به نام تک .. به کار می بردنند .
و محصولات حصیری دیگر مانند: سب ٬ گفه ٬ دمکنی ٬ کنتله ٬ بادبزن ٬ سر جهله و جارو ٬ پنک ٬ کپر ٬ سرگ و پروند استفاد می شد . به همین دلیل در میناب درخت نخل مقدس است و از آن با احترام یاد می کنند و کمتر به فکر قطع کردن و از بین بردن آن می باشند .
صنایع نخیلاتی " سواس"
پ .ن : عکسهای ارسالی از آقای بازماندگان قشمی منابع فرهنگ مردم میناب .
